Trzy mini gry karciane od Huch: bliższe spojrzenie na Meteo, Wall Street i Blue Penguin

Wprowadzenie

Mini gry karciane mają w sobie szczególny urok. Mieszczą się w kieszeni, można je rozstawić w kilka sekund i obiecują pełne doświadczenie w małym opakowaniu. Huch wydał trzy takie gry, wszystkie zaprojektowane przez Tobię Bottę, z grafiką i oprawą graficzną Lisy i Ariany Vertuani. Tytuły to Meteo, Wall Street i Blue Penguin. Każda z nich ma inny motyw i inną mechanikę, ale wszystkie łączy kompaktowy rozmiar i prostota zasad. Pytanie brzmi, czy prostota działa na ich korzyść, czy sprawia, że są zbyt płytkie.

Meteo: gra o przewidywaniu pogody

Meteo prosi graczy o zaplanowanie wakacji w ostatniej chwili, licząc na dobrą pogodę. Gra wykorzystuje talię kart, z których każda przedstawia inny scenariusz pogodowy z kolorem określającym jej wartość punktową na koniec gry. Na początku każdy gracz wybiera jedną z dostępnych kolorowych kart, aby na nią spojrzeć, albo z opcji o niższej, albo o wyższej punktacji. Potem zaczyna się faza odkrywania.

Rozdający odkrywa karty pojedynczo. W dowolnym momencie gracz może zawołać stop i zebrać wszystkie dotychczas odkryte karty, co oznacza wyjazd na wakacje. Jeśli stos osiągnie pięć kart, każdy ma szansę je zebrać. Jeśli nikt tego nie zrobi, stos jest czyszczony i odkrywanie zaczyna się od nowa. Po zebraniu jednego zestawu gracz może spojrzeć na inną kolorową kartę i proces się powtarza. Gra kończy się, gdy gracz zbierze trzy zestawy, co oznacza trzy wakacje, lub gdy talia się wyczerpie. Gracze następnie zdobywają punkty na podstawie odkrytych kolorów, a najwyższy wynik wygrywa.

Koncepcja jest prosta, ale wykonanie zawodzi. Gracze otrzymują na początku bardzo mało przydatnych informacji, a nawet te rzadko pomagają, gdy odkryte zostaną cztery karty, które nie pasują do widzianych kolorów. Gra szybko staje się kwestią losowego chwytania kart i zgadywania. Jest też tendencja do unikania zbierania kart, gdy pojawia się zła pogoda, co dodatkowo zmniejsza zaangażowanie. Efektem jest gra, która wydaje się bardziej oparta na szczęściu niż na podejmowaniu decyzji.

Wall Street: wyścig na modnym rynku wełny

Wall Street ma motyw giełdy, ale z wełnianym twistem. Gracze starają się nosić najmodniejsze i najbardziej trendy kolory wełny, jednocześnie posiadając najwięcej tych konkretnych kolorów. Jest to też swego rodzaju wyścig, ponieważ gracze obstawiają, który kolor ukończy jako pierwszy.

W swojej turze gracz odkrywa kartę i umieszcza ją w rzędzie odpowiadającym jej kolorowi. Następnie decyduje, co sprzedać na rynku. Decyzja o sprzedaży opiera się na małej informacji z początku gry oraz na tym, co robią inni. Na starcie każdy gracz może podejrzeć jedną z dolnych kart z talii. Ta karta jest następnie tasowana z kartami, które podglądali inni, i wszystkie są umieszczane na spodzie talii. To podglądnięcie daje wskazówkę co do potencjału tego koloru jako jednego z kończących.

Gdy rząd otrzyma siedem kart tego samego koloru, co jest całkowitą liczbą w talii, otrzymuje premię punktową. Te bonusy wahają się od 2 do -2. Gra kończy się, gdy wszystkie rzędy zostaną całkowicie wypełnione i każdy rząd ma przypisaną punktację.

Wall Street to krok naprzód w porównaniu z Meteo, ale wciąż cierpi na brak znaczących informacji. Początkowe podglądnięcie jest zbyt niejasne, aby kierować decyzjami, zwłaszcza że widziana karta może nadal skończyć jako drugi ukończony rząd i być warta punkt. Jest próba blefowania na początku, ale dostępne informacje po prostu nie wystarczają, aby czytać innych graczy lub podejmować pewne decyzje. Gra ma potencjał, ale nie oferuje wystarczającej głębi, aby była przekonująca.

Blue Penguin: wprowadzenie do gry lewami

Blue Penguin jest najbardziej obiecującą z trzech. Została zaprojektowana jako wprowadzająca gra lewami. W każdej turze gracze wykładają kartę na środek, a gracz, który zagrał najwyższą liczbę, otrzymuje wszystkie karty z lewy. Te karty są warte punkty na koniec gry.

W podstawowej konfiguracji mniejszy pingwin jest wart więcej, a większy mniej, z wartościami pomiędzy oddalonymi o jeden punkt. Istnieje również wariant, w którym liczby punktowe są losowane, tworząc mieszankę niskich i wysokich wartości, co zmienia sposób, w jaki gracze podchodzą do zbierania kart. Gracze przerabiają całą talię, każdy trzyma trzy karty, gra jedną i dobiera, aż gra się skończy.

Blue Penguin wyróżnia się, ponieważ gracze faktycznie mają karty w ręce i realne decyzje do podjęcia. Dostępne informacje są znaczące, a wybory oparte na czymś namacalnym. Podstawowa konfiguracja nie jest jednak zbyt interesująca. Gracze głównie starają się zmusić osobę z najwyższą kartą do wzięcia wszystkich negatywnych kart o niskiej wartości, co jest nieprzyjemne nawet, gdy działa. Losowany wariant jest bardziej angażujący, oferuje więcej akcji i ciekawsze wybory.

To powiedziawszy, Blue Penguin nie jest grą, do której gracze będą wracać. Działa jako wprowadzenie do mechaniki lew i uczy przydatnych umiejętności, ale wybory w ręce są ograniczone i jest mało miejsca na reakcję. Mimo to jest tu prawdziwa gra i zasługuje na miano najlepszej z trzech.

Ostateczne przemyślenia na temat mini gier karcianych od Huch

Wszystkie trzy gry mają wspólny problem: są nadmiernie uproszczone. Systemy punktacji, szczególnie zakres od -2 do 2, wydają się płaskie. Karty zerowe nie wnoszą nic i nie dają ani dobrego, ani złego uczucia, po prostu istnieją. Bardziej dynamiczna i zmienna punktacja z szerszym zakresem mogłaby dodać zainteresowania. Dodatkowe zasady lub więcej możliwości zdobywania informacji mogłyby również pomóc graczom blefować i podejmować lepsze decyzje w trakcie gry.

Gry są niezaprzeczalnie urocze, a pomysł zmieszczenia pełnych gier w tak małych pudełkach jest atrakcyjny. Grafika jest czarująca, a kompaktowy format to prawdziwa zaleta. Ale rozgrywka nie dorównuje prezentacji. Z tymi samymi elementami i kartami można było stworzyć lepsze gry z nieco ciekawszą punktacją i odrobiną większej głębi.

Dla graczy szukających bardzo lekkiego, szybkiego doświadczenia te gry mogą mieć pewien urok. Blue Penguin jest najmocniejszą z trzech i może służyć jako narzędzie do nauki gry lewami. Wall Street ma sprytny motyw, ale brakuje mu informacji potrzebnych do zaangażowania. Meteo jest najsłabsza, bardziej przypomina losowe zgadywanie niż grę. Żadna z nich raczej nie stanie się stałym elementem półki z grami, ale pokazują, że małe pudełka mogą pomieścić wielkie pomysły, nawet jeśli te pomysły wymagają dalszego rozwoju.

Podsumowanie

Trzy mini gry karciane od Huch są urocze i kompaktowe, ale nie są w pełni angażujące. Meteo zbytnio polega na szczęściu, Wall Street nie dostarcza wystarczająco informacji do znaczących decyzji, a Blue Penguin, choć najlepsza z całej trójki, wciąż wydaje się ograniczona. Systemy punktacji są zbyt płaskie, a gry skorzystałyby na bardziej dynamicznych zasadach i większych możliwościach wpływu graczy. Dla ciekawych malutkich gier karcianych, Blue Penguin jest warta uwagi jako wprowadzenie do gry lewami. Pozostałe dwie można łatwo pominąć.