Budget espressomachines onder de 100 pond: kun je goede koffie zetten met een krap budget?

Introductie

Een veelgehoord advies onder koffieliefhebbers is dat een kwaliteitsmolen veel belangrijker is dan de espressomachine zelf. De theorie is dat je met een goede molen en een goedkope machine betere espresso kunt zetten dan met een dure machine en een slechte maling. Maar hoe goedkoop kun je eigenlijk gaan? Deze review test vijf espressomachines, elk geprijsd onder de 100 pond, in combinatie met een kwaliteitsmolen om te zien of budgetbeperkingen goede espresso onmogelijk maken of slechts lastig.

De geteste machines zijn de Swan Retro voor 90 pond, de DeLonghi voor 99,99 pond, de Krups voor 90 pond, de AmazonBasics voor 65 pond en de Andrew James voor 60 pond. Het zijn allemaal instapmodellen voor thuisgebruik en de meeste delen een gemeenschappelijke beperking: drukfilters (pressurized portafilters) die ervan uitgaan dat gebruikers werken met voorgemalen koffie in plaats van versgemalen bonen.

Swan Retro: Budgetstijl met beperkingen door drukfilters

De Swan Retro komt met een retro-ontwerp dat meer verfijning suggereert dan de machine in werkelijkheid biedt. De bouwkwaliteit wordt gedomineerd door goedkoop plastic en twee van de knoppen blijven ingedrukt staan als je ze indrukt, wat voor verwarring zorgt over de vraag of ze daadwerkelijk geactiveerd zijn. De aan/uit-knop blijft vreemd genoeg helemaal niet ingedrukt. De temperatuurmeter ziet er veelbelovend uit, maar loopt slechts op in stappen van 40 graden Celsius en blijkt in de praktijk onstabiel.

De machine is voorzien van een drukfilter met een extra onderdeel dat aan de onderkant is geschroefd en een extra filter bevat. Het ontwerp bevat een rubberen pakking in het filterbakje, wat misplaatst aanvoelt in een brouwomgeving. Het vullen met koffie is onhandig met de meegeleverde lepel en de geïntegreerde tamper is zeer onprettig in gebruik. De filterdrager biedt ruimte aan ongeveer 12 gram koffie en produceert shots van ongeveer 40 gram vloeistof, al lopen ze erg snel door.

De espresso zelf smaakt prima, maar vlak. Bij een poging tot een traditionele shot (12 gram in, 30 gram uit in 28 seconden) is het resultaat slap, hol en leeg. Het drukfilter lijkt moeite te hebben met fijn gemalen koffie en een tragere extractie. Hoewel de machine met zijn luchtige crema wellicht acceptabele melkdranken kan produceren, kan hij geen goede pure espresso zetten.

DeLonghi espressomachine: De beste van een lastig stel

De DeLonghi is met 99,99 pond de duurste van de vijf machines en onderscheidt zich doordat hij een fatsoenlijk, niet-onder druk staand filterbakje bevat. Dit betekent dat fijn gemalen koffie kan worden gebruikt en dat in theorie een goede espresso-extractie mogelijk wordt. Het bakje zit echter onhandig in de filterdrager en wordt slechts door kleine lipjes vastgehouden, waardoor het er vaak uitvalt. Het klapmechanisme om het op zijn plek te houden tijdens het verwijderen is onprettig in gebruik.

De machine zelf brengt uitdagingen met zich mee. Er is alleen een ‘klaar’-lampje zonder temperatuurmeter of informatiescherm, waardoor gebruikers moeten gokken of de machine de juiste temperatuur heeft bereikt. Het hele apparaat maakt veel lawaai en trilt tijdens gebruik, en de bouwkwaliteit voelt twijfelachtig aan. Door het interne ontwerp blijft er vloeistof achter in de filterdrager, die opdroogt en na verloop van tijd aankoekt; een ontwerpfout. De tamper is aan de machine gemonteerd, wat het ergonomisch onhandig maakt om te gebruiken.

Ondanks deze frustraties levert de DeLonghi de beste resultaten van de vijf machines. Een traditionele shot (14 gram in, 28 tot 30 gram uit in 25 tot 30 seconden) levert redelijke resultaten op. De shots zien er goed uit en smaken acceptabel. Goede espresso is hier met de nodige inspanning mogelijk, al is het geen geweldige espresso. Voor 99,99 pond is dit het beste compromis onder de budgetmachines.

Krups en AmazonBasics: Identieke problemen bij verschillende prijzen

De Krups kost 90 pond en gebruikt een identieke filterdrager als de Swan, wat wijst op een herhaling van eerdere frustraties. Het echte probleem komt echter naar voren in de manier waarop de machine water verspreidt vanuit de groepskop. De waterverdeling is ernstig aangetast, waarbij het meeste water door een groot gat in het midden van de koffiepuck stroomt in plaats van gelijkmatig over het koffiebed te verdelen.

Deze ontwerpfout creëert een waterstraal die een gat in de koffie graaft, wat zorgt voor enorme channeling. Zelfs met een goede maalgraad is de extractie ongelijkmatig en is de resulterende espresso hol, leeg, zuur en bitter. De koffie smaakt walgelijk.

De AmazonBasics-machine lijkt bijna identiek aan de Krups, maar kost slechts 65 pond. De kostenbesparing is duidelijk zichtbaar in de goedkope, vreselijke bediening en een behuizing die doorbuigt onder druk. Hij lijdt aan hetzelfde probleem met de waterverdeling als de Krups, met een agressieve stoomstraal die in de koffie slaat en channeling veroorzaakt. Hoewel het theoretisch mogelijk zou zijn om koud water door de machine te laten lopen om hem af te koelen en channeling te verminderen, maakt de benodigde inspanning de oefening zinloos.

Beide machines zijn een verspilling van tijd en geld. De AmazonBasics biedt, ondanks de lagere prijs, geen enkel voordeel ten opzichte van de Krups en heeft dezelfde fundamentele ontwerpfout die goede espresso onmogelijk maakt.

Andrew James: De goedkoopste optie met minimale functies

De Andrew James kost 60 pond en biedt minimale functies. Het aan/uit-lampje gaat nooit aan, het verwarmingslampje gaat nooit uit en er zit een lekbak onder de groepskop. De machine verdeelt het water wel goed en gelijkmatig, wat een verbetering is ten opzichte van de Krups en AmazonBasics. Hij gebruikt echter een drukfilter met slechts een klein gaatje onder het bakje.

Net als andere machines met drukfilters wil de Andrew James dat gebruikers grof gemalen, snellere en langere shots zetten. Pogingen om te brouwen met een fijnere maling en tragere extractie vallen tegen. De resulterende koffie is niet erg lekker en de ervaring van het zetten is frustrerend. De machine biedt niets dat hem onderscheidt van andere budgetopties met drukfilters, en voor 60 pond is hij de aankoop niet waard.

Het oordeel: Budgetbeperkingen maken goede espresso lastig

Als je gedwongen wordt te kiezen uit deze vijf machines, steekt de DeLonghi met kop en schouders boven de rest uit. Het niet-onder druk staande filterbakje en de juiste waterverdeling maken het de enige machine die in staat is om acceptabele espresso te produceren, ondanks het frustrerende ontwerp en de goedkope constructie. Dit leidt echter tot een belangrijkere vraag: is 100 pond genoeg om een goede espressomachine te kopen?

Het antwoord is nee. Hoewel de DeLonghi redelijke koffie kan zetten, is de ervaring frustrerend en kieskeurig. Gebruikers zullen er niet echt van genieten om elke ochtend koffie te zetten met een machine in deze prijsklasse. Het advies is om meer geld te sparen en te investeren in een betere machine die het dagelijkse ritueel van espressomaken aangenaam maakt, niet alleen het uiteindelijke drankje.

Budget espressomachines worden vaak impulsaankopen die ongebruikt in een kast belanden. Het doel moet zijn om het minimale prijspunt te vinden waarop een machine niet alleen goed smakende espresso levert, maar ook een plezierige ervaring bij het zetten. Onder de 100 pond is die drempel nog niet bereikt.

Conclusie

Budget espressomachines onder de 100 pond kunnen alleen met aanzienlijke compromissen drinkbare espresso produceren. De DeLonghi biedt de beste resultaten van deze vijf opties, maar zelfs die vereist geduld en inspanning voor middelmatige resultaten. Voor iedereen die serieus is over espresso thuis, is sparen voor een betere machine de verstandigere keuze.