Pięć najtańszych drukarek 3D na Amazon: Wyniki naszych testów

Wprowadzenie

Zakupiliśmy pięć najtańszych drukarek 3D dostępnych na Amazon, w cenie od 79 do 110 USD, aby odpowiedzieć na proste pytanie: czy one w ogóle drukują? Urządzenia te dotarły w zaskakująco kompaktowych pudełkach – każde z nich było na tyle małe, że wszystkie pięć zmieściło się w jednym większym kartonie po drukarce, z zapasem miejsca. Dzięki polu roboczemu o wymiarach około 100 na 100 na 100 mm, drukarki te należą do najmniejszych na rynku. Dla porównania, większa drukarka może wytwarzać obiekty o objętości 43 razy większej. Mimo niewielkich rozmiarów i budżetowej ceny, chcieliśmy sprawdzić, czy są w stanie zapewnić akceptowalną jakość wydruku.

Rozpakowanie i montaż

Proces rozpakowywania pokazał, jak bardzo kompaktowe są te drukarki. Same pudełka miały zaledwie około 9 cm grubości, a mimo to każde zawierało kompletną drukarkę 3D. Montaż w większości przypadków był prosty. Kilka urządzeń dotarło w pełni złożonych i gotowych do pracy, podczas gdy inne wymagały minimalnej konfiguracji. Większość procesu przebiegła sprawnie, dopóki nie trafiliśmy na egzemplarz, który został wysłany bez niezbędnych śrub lub śrubokręta do przymocowania bramy do podstawy. Na szczęście sprzedawca zwrócił pełną kwotę bez konieczności zwrotu urządzenia, co pozwoliło nam kupić zamiennik w innym kolorze.

Dołączone akcesoria były przemyślane i dopasowane do rozmiarów samych maszyn. Znaleźliśmy śrubokręty idealnie proporcjonalne do drobnych elementów, a ogólna jakość wykonania opakowania i dołączonych komponentów sugerowała, że nie są to produkty złożone w pośpiechu.

Kluczowe ograniczenia, o których warto wiedzieć

Zanim przeszliśmy do testów druku, stało się jasne kilka istotnych ograniczeń. Po pierwsze, żadna z tych drukarek nie posiada podgrzewanego stołu. Oznacza to, że mogą drukować tylko materiały, które nie wymagają podgrzewania, takie jak PLA, TPU czy elastyczne filamenty. Materiały takie jak ABS, PETG czy poliwęglan nie wchodzą w grę w przypadku tych budżetowych maszyn.

Po drugie, cztery z pięciu drukarek nie posiadają żadnego interfejsu wyświetlacza poza czterema podstawowymi przyciskami. Jeden model zawiera malutki ekran LCD o wysokości około jednego cala z około pięcioma liniami tekstu, co utrudnia odczyt bez powiększenia. Mimo tej prostoty, interfejs oparty na przyciskach staje się intuicyjny po kilku dniach użytkowania.

Poziomowanie stołu w tych drukarkach to ręczny, nieco uciążliwy proces. Należy nacisnąć przycisk „home”, aby wyzerować maszynę, a następnie odłączyć ją od zasilania (brak wyłącznika zasilania w celu obniżenia kosztów). Następnie ręcznie przesuwa się głowicę drukującą do czterech rogów i środka stołu, korzystając z osi X i Y, regulując wysokość stołu małym śrubokrętem w każdym punkcie. Niektóre modele posiadają tradycyjne pokrętło, co jest nieco wygodniejsze. Dobra wiadomość jest taka, że po prawidłowym wypoziomowaniu stół dobrze utrzymuje swoją pozycję podczas wielu wydruków.

Wszystkie pięć drukarek wykorzystuje elastyczną magnetyczną podkładkę, co okazało się doskonałym wyborem konstrukcyjnym. Podkładka ma przyzwoitą przyczepność, utrzymując wydruki stabilnie podczas pracy, a gotowe obiekty łatwo odchodzą. Jeśli nie odklejają się czysto, wystarczy wygiąć podkładkę i przymocować ją ponownie magnetycznie.

Test kostki kalibracyjnej

Aby ustalić punkt odniesienia, użyliśmy Ender 3 V2 jako drukarki kontrolnej. Ta sprawdzona maszyna kosztuje około 260 USD i służy jako wzorzec tego, co może osiągnąć budżetowa, ale sprawdzona drukarka. Wydrukowaliśmy te same obiekty testowe na wszystkich pięciu budżetowych drukarkach oraz na urządzeniu kontrolnym.

Pierwszym testem była kostka kalibracyjna XYZ zaprojektowana do pomiaru dokładności wymiarowej we wszystkich trzech osiach. Każdy wymiar powinien wynosić dokładnie 20 mm. Ender 3 V2 osiągnął dokładność 0,72 procent we wszystkich trzech osiach, wyznaczając nasz standard.

Pierwsza próba wydruku kostki kalibracyjnej na budżetowych drukarkach zakończyła się w dużej mierze niepowodzeniem. Trzy z pięciu nie stworzyły niczego, co przypominałoby kostkę. Czwarta doznała poważnego przesunięcia warstw i była całkowicie bezużyteczna. Tylko jedna uzyskała przyzwoity wynik, choć nawet on wykazywał przesunięcie warstw uniemożliwiające precyzyjny pomiar.

Podejrzewaliśmy problemy z naciągiem pasków, ale te drukarki nie oferowały żadnego mechanizmu regulacji. Zamiast tego drastycznie zmniejszyliśmy prędkość druku do 13 mm na sekundę – to żenująco wolne tempo, ale konieczne do osiągnięcia sukcesu. Tym razem cztery z pięciu drukarek wyprodukowały mierzalne kostki kalibracyjne. Jedna osiągnęła dokładność 0,73 procent, niemal identyczną jak Ender 3 V2. Pozostałe trzy wykazały coraz gorsze wyniki, a jedno urządzenie ponownie odmówiło poruszania osią Z i całkowicie zawiodło.

Test samonawadniającej doniczki

Do drugiego testu wydrukowaliśmy samonawadniającą doniczkę o wymiarach około 85 na 85 mm i wysokości 82 mm, co zajęło większość pola roboczego. Wyniki były bardziej zachęcające. Wcześniej problematyczne urządzenie nagle wyprodukowało wydruk najwyższej jakości, charakteryzujący się czystymi liniami, minimalnym przesunięciem warstw i najlepszym wykończeniem. Model K7 zajął drugie miejsce z przyzwoitym wynikiem. K1 był trzeci, T8000 czwarty, a X1 ostatni, cierpiąc na znaczne przesunięcia warstw i słabe mostkowanie.

Test czytelności tekstu i nawisów

Trzeci test polegał na wydrukowaniu modelu z tekstem i nawisami w celu oceny jakości detali. Wcześniej udane urządzenie ponownie zawiodło, odmawiając poruszania osią Z. X1 zajął czwarte miejsce, T8000 trzecie, K7 drugie, a K1 pierwsze z najbardziej czytelnym tekstem, przyzwoitymi nawisami i minimalnym nitkowaniem. Choć nie tak czysty jak w przypadku Ender 3 V2, K1 był wyraźnym zwycięzcą tej rundy.

Test popiersia Dartha Vadera

Ostatnim testem było popiersie Dartha Vadera, zabawny model, który typowi użytkownicy mogą chcieć wydrukować. Wszystkie jednostki poza tą problematyczną wydrukowały się pomyślnie, choć z różnym poziomem jakości. T8000 zajął czwarte miejsce wśród udanych wydruków, X1 trzecie, K7 drugie, a K1 pierwsze pod względem ogólnej jakości i wykończenia powierzchni.

Werdykt końcowy i rekomendacje

Testy ujawniły zaskakujący zwrot akcji. Najdroższa z pięciu budżetowych drukarek, która posiadała ładny interfejs i zamkniętą strukturę, wypadła zdecydowanie najgorzej. Zakończyła sukcesem tylko dwa z testowych wydruków. W przeciwieństwie do niej, K1 okazał się wyraźnym zwycięzcą, wykazując najbardziej spójne wyniki, najwyższy wskaźnik sukcesu i najczystsze wydruki we wszystkich testach.

Jeśli szukasz drukarki 3D w okolicach 100 USD, K1 jest modelem, który polecamy. Oferuje tradycyjny układ bramowy i zapewnia solidne możliwości drukowania w konkurencyjnej cenie.

Dla tych, którzy są skłonni wydać około 50 USD więcej, warto rozważyć zakup Ender 3. Jest znacznie większy, o wiele bardziej popularny i posiada szerokie wsparcie społeczności oraz dostępne opcje rozbudowy.

Ender 3 V2 to nowszy wariant z dodatkowymi funkcjami i poprawioną jakością wykonania w porównaniu do oryginalnego Ender 3.

Dla użytkowników potrzebujących większej platformy roboczej, Longer LK5 Pro kosztuje poniżej 300 USD i zapewnia doskonałe wydruki wielkoformatowe z licznymi funkcjami poprawiającymi komfort użytkowania.

Podsumowanie

Budżetowe drukarki 3D przeszły długą drogę i niektóre z nich mogą zapewnić akceptowalne wyniki, jeśli odpowiednio zarządzisz oczekiwaniami i dostosujesz ustawienia. K1 udowodnił, że nie trzeba wydawać fortuny, aby mieć funkcjonalną drukarkę, choć wymagana jest cierpliwość do wolnych prędkości druku i ręcznego poziomowania stołu. Dla osób z nieco większą elastycznością budżetową, przejście na sprawdzone modele, takie jak Ender 3 V2 lub Longer LK5 Pro, oferuje znacznie lepszą niezawodność, większe pola robocze i silniejsze wsparcie społeczności.